Albertina Museum w Wiedniu należy do najważniejszych galerii sztuki w Europie i od dziesięcioleci przyciąga miłośników malarstwa, grafiki i fotografii z całego świata. To miejsce, w którym królewski przepych historycznej rezydencji łączy się z nowoczesną aranżacją przestrzeni ekspozycyjnych, a bezcenne zbiory rysunku, grafiki i malarstwa tworzą wyjątkowy przegląd historii sztuki od późnego gotyku po współczesność. Położone w samym sercu austriackiej stolicy muzeum jest nie tylko skarbcem dzieł sztuki, ale także świadkiem politycznych i kulturowych przemian Europy.
Lokalizacja, architektura i dzieje pałacu Albertina
Albertina Museum położone jest w ścisłym centrum Wiednia, w obrębie dawnego cesarskiego kompleksu Hofburg, na skraju reprezentacyjnej promenady **Ringstrasse**. Dokładny adres to Albertinaplatz 1, kilka kroków od Opery Wiedeńskiej oraz słynnej ulicy handlowej Kärntner Straße. Ta lokalizacja sprawia, że muzeum jest jednym z najważniejszych punktów na turystycznej mapie miasta, a jednocześnie pozostaje zanurzone w historycznej tkance dawnej stolicy monarchii Habsburgów.
Gmach muzeum mieści się w monumentalnym pałacu z XVIII wieku, zbudowanym pierwotnie jako jedna z rezydencji habsburskich arcyksiążąt. Obiekt posadowiono na potężnych murach dawnych fortyfikacji miejskich, które po likwidacji systemu obronnego zostały częściowo wkomponowane w strukturę pałacu. Charakterystyczny taras, wznoszący się nad placem Albertinaplatz, oferuje widok na operę, centrum miasta i fragmenty dawnych umocnień. To połączenie architektury pałacowej z reliktami obronnymi nadaje budowli unikalny, warstwowy charakter historyczny.
Historia Albertiny jest ściśle związana z postacią arcyksięcia **Albrechta** von Sachsen-Teschen, zięcia cesarzowej Marii Teresy. W 1776 roku rozpoczęto rozbudowę istniejących zabudowań w okazały pałac, który miał pomieścić również rosnące zbiory sztuki. To właśnie od imienia Albrechta pochodzi nazwa Albertina. Arcyksiążę, będący zapalonym kolekcjonerem, zgromadził imponujący zbiór rysunków i grafik, stanowiący trzon późniejszej kolekcji muzeum.
W XIX wieku pałac wielokrotnie przekształcano i modernizowano, dostosowując go do zmieniających się gustów oraz funkcji reprezentacyjnych. Wnętrza zyskały charakterystyczny, klasycystyczno‑biedermeierowski wystrój, z bogato dekorowanymi salonami, salami balowymi i apartamentami mieszkalnymi. Jednocześnie sukcesywnie rozwijano kolekcję artystyczną, uzupełniając ją o nowe nabytki i dary, co umacniało pozycję Albertiny jako ważnego centrum kultury w monarchii Habsburgów.
Podczas II wojny światowej pałac uległ poważnym zniszczeniom w wyniku bombardowań, lecz najcenniejsze zbiory zostały wcześniej ewakuowane i zabezpieczone. Po wojnie przystąpiono do odbudowy budynku, a w kolejnych dekadach stopniowo przywracano dawny splendor wnętrz. Kluczowym momentem w historii muzeum była szeroko zakrojona modernizacja na przełomie XX i XXI wieku. W jej wyniku nie tylko zrewitalizowano pałac, lecz także rozbudowano zaplecze techniczne, magazyny dzieł sztuki i nowoczesne sale wystaw czasowych.
Szczególnym symbolem współczesnej Albertiny stał się zaprojektowany przez Hansa Holleina spektakularny dach wejściowy – tzw. „flying roof”. Ta dynamiczna, wygięta forma przypominająca olbrzymie skrzydło unosi się nad schodami prowadzącymi na taras i stanowi wyraz odważnego połączenia historycznej architektury z nowoczesnym designem. Dzięki temu Albertina prezentuje się jako instytucja, która szanuje dziedzictwo przeszłości, ale równocześnie aktywnie uczestniczy w dialogu z nowoczesnością.
Współcześnie Albertina funkcjonuje jako jedno z kluczowych muzeów państwowych Austrii. Obejmuje kilka ważnych działów: kolekcję grafiki i rysunku, zbiory malarstwa nowoczesnego i współczesnego, kolekcję fotografii, a także zrekonstruowane reprezentacyjne apartamenty pałacowe. Ta wielowątkowa struktura pozwala odwiedzającym obcować z różnymi epokami, stylami i mediami artystycznymi w obrębie jednego kompleksu.
Kolekcja grafiki i rysunku – serce Albertiny
Największą sławę Albertina Museum zawdzięcza swojej imponującej kolekcji grafik i rysunków, uważanej za jedną z najważniejszych na świecie. Zbiór obejmuje ponad milion druków graficznych oraz około 65 tysięcy rysunków, obejmujących okres od późnego średniowiecza po sztukę współczesną. Jego fundament stanowi prywatna kolekcja arcyksięcia Albrechta, stale powiększana przez kolejnych właścicieli pałacu oraz instytucje państwowe w XX i XXI wieku.
Z oczywistych względów konserwatorskich większość rysunków i grafik nie może być eksponowana na stałe. Delikatny papier i wrażliwe na światło pigmenty wymagają ograniczonej ekspozycji, dlatego w przestrzeniach muzeum prezentuje się zmieniające się wybory z kolekcji, grupowane tematycznie, chronologicznie lub wokół twórczości konkretnych artystów. Dzięki temu każda wizyta może przynieść inne doświadczenie, a goście mają okazję zobaczyć rzadko pokazywane arcydzieła.
Jednym z najcenniejszych skarbów Albertiny są rysunki renesansowego mistrza Albrechta **Dürera**. W kolekcji znajduje się słynny „Młody zając”, uznawany za jedno z najwspanialszych przedstawień zwierząt w historii sztuki, a także „Ręce modlące się” – ikoniczne studium dłoni, wielokrotnie reprodukowane i interpretowane. Te dzieła, łączące niezwykłą precyzję techniczną z duchową głębią, ilustrują fenomen niemieckiego renesansu i zajmują centralne miejsce w dziedzictwie europejskiej grafiki.
Oprócz prac Dürera Albertina może pochwalić się bogatym zbiorem rysunków włoskiego renesansu, w tym szkiców przypisywanych Leonarda da Vinci, Rafaela czy Michała Anioła. Te subtelne studia postaci, kompozycji i detali architektonicznych pozwalają śledzić proces twórczy wielkich mistrzów oraz ich poszukiwania idealnych proporcji ciała i harmonii przestrzeni. Warto zwrócić uwagę na wczesne szkice do fresków i obrazów ołtarzowych, które, choć powstały jako materiały robocze, same w sobie stanowią pełnoprawne dzieła sztuki.
Silnie reprezentowana jest także sztuka niderlandzka i flamandzka XVII wieku, z rysunkami Rembrandta, Rubensa czy Van Dycka. Ich prace ujawniają niezwykłe wyczucie światłocienia, ekspresji twarzy oraz codziennych scen rodzajowych. W przeciwieństwie do reprezentacyjnych obrazów olejnych, rysunki często ukazują bardziej intymne, eksperymentalne oblicze twórców, pozwalając zajrzeć niejako „za kulisy” powstawania wielkich kompozycji malarskich.
Albertina dysponuje również rozległą kolekcją grafik nowożytnych i nowoczesnych, obejmującą prace artystów takich jak Francisco Goya, Honoré Daumier, Edvard Munch, Pablo Picasso czy Henri Matisse. Wśród nich znajdują się zarówno drzeworyty, miedzioryty, litografie, jak i eksperymentalne techniki graficzne XX wieku. Szczególnie interesujące są serie tematyczne – na przykład graficzne cykle Goyi czy Picassa – które pozwalają prześledzić rozwój stylu i zainteresowań artysty na przestrzeni lat.
Istotną część zbioru stanowią rysunki i grafiki związane z historią Wiednia oraz Austrii. To miasta‑pejzaże, sceny historyczne, plany urbanistyczne i projekty architektoniczne dokumentujące przemiany stolicy Habsburgów. Dzięki nim Albertina pełni również rolę archiwum wizualnego, w którym utrwalono wygląd ulic, placów i budowli, często już nieistniejących. Dla badaczy urbanistyki i historii kultury zbiór ten ma ogromne znaczenie jako źródło ikonograficzne.
W ostatnich dekadach muzeum intensywnie rozwija także kolekcję rysunku i grafiki współczesnej, włączając prace artystów konceptualnych, twórców instalacji i nowych mediów. Choć część z nich funkcjonuje poza tradycyjnym rozumieniem grafiki, Albertina stara się dokumentować szerokie spektrum zjawisk artystycznych, od minimalizmu po sztukę krytyczną. W ten sposób instytucja zachowuje ciągłość historyczną, równocześnie otwierając się na innowacyjne formy wyrazu.
Od impresjonizmu po współczesność – malarstwo, grafika i fotografia
Choć kolekcja rysunku i grafiki jest fundamentem Albertiny, równie istotne miejsce zajmują w niej zbiory malarstwa nowoczesnego i współczesnego, znane szeroko jako „Albertina Modern”. To konsekwencja długotrwałego procesu rozbudowy kolekcji, który szczególnie przyspieszył po 1945 roku, kiedy muzeum zaczęło systematycznie gromadzić dzieła malarzy XIX i XX wieku. Dzięki temu powstał kompleksowy przegląd kluczowych nurtów europejskiej sztuki nowoczesnej.
W przestrzeniach ekspozycyjnych można podziwiać imponujący wybór dzieł impresjonistów i postimpresjonistów. Obecne są prace Claude’a Moneta, Edgara Degasa, Pierre’a‑Auguste’a Renoira czy Henriego Toulouse‑Lautreca. Ich obrazy, z charakterystycznymi, rozedrganymi pociągnięciami pędzla i subtelną analizą światła, ukazują sceny paryskiego życia, pejzaże oraz kameralne portrety. Szczególną uwagę przyciągają dzieła Moneta, które pozwalają prześledzić jego drogę od wczesnych pejzaży po niemal abstrakcyjne rozważania nad wrażeniem kolorystycznym.
Istotne miejsce zajmuje również postimpresjonizm z pracami Vincenta van Gogha, Paula Cézanne’a czy Paula Gauguina. Te obrazy, często bardziej skoncentrowane na emocji, strukturze formy czy symbolicznej wymowie koloru, zapowiadają przełomowe poszukiwania awangardy XX wieku. W kontekście całej kolekcji widoczne jest narastające odejście od mimetycznego przedstawiania rzeczywistości ku coraz większej autonomii obrazu.
Albertina dysponuje również znakomitą reprezentacją klasycznego modernizmu. Odwiedzający mogą zobaczyć dzieła ekspresjonistów, fowistów, kubistów oraz artystów związanych z kręgami awangardowymi Wiednia, Paryża, Berlina czy Monachium. Szczególnie silnie reprezentowana jest twórczość Egona Schielego i Oskara Kokoschki – artystów, którzy na początku XX wieku współtworzyli charakter „wiedeńskiej nowoczesności”. Ich pełne napięcia psychologicznego portrety i akty należą do najbardziej poruszających dzieł w zbiorach muzeum.
Oprócz malarstwa europejskiego Albertina prezentuje także dzieła sztuki amerykańskiej, w tym prace przedstawicieli abstrakcyjnego ekspresjonizmu czy pop‑artu. Zobaczyć można obrazy Jacksona Pollocka, Marka Rothki czy Andy’ego Warhola, które uzupełniają europejską perspektywę o doświadczenia Nowego Świata. Zderzenie tych dwóch tradycji – starego kontynentu i sztuki amerykańskiej – ukazuje globalny wymiar historii sztuki XX wieku.
Ważnym elementem działalności muzeum są duże wystawy monograficzne i tematyczne poświęcone wybitnym artystom lub zjawiskom artystycznym. Albertina regularnie organizuje głośne ekspozycje poświęcone takim twórcom jak Pablo Picasso, Claude Monet, Edvard Munch, Joan Miró, Chaim Soutine czy Anselm Kiefer. Wystawy te, przygotowywane we współpracy z innymi prestiżowymi muzeami, często gromadzą dzieła z wielu krajów i umożliwiają kompleksowe spojrzenie na dorobek danego artysty.
Oddzielny, dynamicznie rozwijający się dział Albertiny stanowi kolekcja fotografii, obejmująca zarówno wczesne techniki analogowe, jak i współczesne realizacje cyfrowe. Zbiór ten dokumentuje historię medium fotograficznego od XIX wieku po czasy najnowsze, pokazując jego ewolucję od narzędzia dokumentacji do autonomicznej formy sztuki. Prezentowane są prace pionierów fotografii, klasyków fotoreportażu, twórców konceptualnych oraz artystów eksplorujących granicę między fotografią a instalacją czy wideo.
Fotografia w Albertinie ma często charakter dialogu z innymi działami kolekcji. Kuratorzy zestawiają zdjęcia z rysunkami, grafiką czy malarstwem, pokazując, jak poszczególne media wzajemnie na siebie oddziałują, inspirują się i konkurują. Tego typu zestawienia ujawniają, że granice pomiędzy technikami są płynne, a artyści od zawsze poszukiwali nowych sposobów zapisu rzeczywistości i emocji. Dla współczesnego odbiorcy takie podejście jest szczególnie cenne, ponieważ umożliwia lepsze zrozumienie złożonego krajobrazu sztuki wizualnej.
Warto wspomnieć również o zespole rzeźb i instalacji, który uzupełnia kolekcję malarstwa i grafiki. Na dziedzińcach, tarasach oraz w wybranych wnętrzach można zobaczyć prace twórców XX i XXI wieku, często wchodzące w dialog z architekturą pałacu i miejskim otoczeniem. Rzeźba pełni tu rolę łącznika pomiędzy publiczną przestrzenią miasta a bardziej intymnymi salami muzealnymi, zachęcając przechodniów do wejścia do środka i dalszego odkrywania zbiorów.
Albertina jako instytucja kultury – edukacja, badania, zwiedzanie
Albertina Museum pełni nie tylko funkcję galerii eksponującej dzieła sztuki, ale także nowoczesnego ośrodka edukacyjnego i badawczego. Jako instytucja publiczna dąży do tego, aby jej bogate zbiory były dostępne i zrozumiałe dla możliwie szerokiego grona odbiorców – od specjalistów po osoby dopiero rozpoczynające przygodę ze sztuką. Rozbudowany program wystaw, wykładów, warsztatów i publikacji sprawia, że muzeum jest ważnym centrum życia kulturalnego Wiednia.
Kluczową rolę odgrywa dział edukacji, który przygotowuje zajęcia dla różnych grup wiekowych: dzieci, młodzieży szkolnej, studentów, dorosłych i seniorów. Oferowane są oprowadzania kuratorskie, warsztaty plastyczne, wykłady historyczno‑artystyczne oraz programy specjalne dla rodzin. Dzięki temu Albertina staje się miejscem, gdzie sztuka nie jest jedynie obiektem biernej kontemplacji, ale punktem wyjścia do dyskusji, twórczej ekspresji i refleksji nad współczesnością.
Istotnym elementem działalności muzeum pozostają badania naukowe nad kolekcją. Specjaliści zajmują się opracowywaniem katalogów dzieł, analizą technik artystycznych, identyfikacją autorstwa, a także studiami nad kontekstem historycznym i społecznym powstawania poszczególnych prac. Wyniki badań publikowane są w formie katalogów wystaw, monografii naukowych i artykułów, co przyczynia się do pogłębiania wiedzy o sztuce europejskiej. Albertina współpracuje z uniwersytetami, konserwatorami i innymi muzeami, tworząc międzynarodową sieć wymiany doświadczeń.
Osobny, wyjątkowo ważny obszar stanowi konserwacja zbiorów. W specjalistycznych pracowniach podejmuje się działania mające na celu zabezpieczenie delikatnych grafik, rysunków i obrazów przed degradacją. Stosuje się nowoczesne metody badania struktury papieru, pigmentów i spoiw, a także innowacyjne techniki naprawy i utrwalenia. Dbanie o długowieczność dzieł jest nie tylko obowiązkiem wobec przyszłych pokoleń, ale i elementem odpowiedzialności za dziedzictwo kulturowe, które Albertina przechowuje w imieniu społeczeństwa.
Dla odwiedzających ważne są również praktyczne aspekty zwiedzania. Dostęp do muzeum jest dobrze skomunikowany – w pobliżu znajdują się stacje metra, przystanki tramwajowe i autobusowe. Wejście główne prowadzi przez monumentalne schody na taras, skąd roztacza się widok na centrum Wiednia. Wnętrza są przystosowane do potrzeb osób z niepełnosprawnościami, wyposażone w windy, udogodnienia dla wózków inwalidzkich oraz czytelne oznakowanie. To sprawia, że muzeum jest przyjazne dla szerokiego spektrum gości.
Zwiedzanie Albertiny może przybrać różne formy w zależności od zainteresowań i czasu, jakim dysponuje gość. Niektórzy koncentrują się na najważniejszych arcydziełach kolekcji grafik i rysunków, inni wybierają wystawy czasowe poświęcone konkretnym artystom lub nurtom. Wiele osób poświęca również czas na obejrzenie zrekonstruowanych apartamentów pałacowych, gdzie można poczuć atmosferę dawnej arystokratycznej rezydencji, z oryginalnymi meblami, tkaninami i detalami dekoracyjnymi.
Istotną częścią doświadczenia jest także oferta dodatkowa: muzealny sklep z katalogami, albumami, reprodukcjami oraz literaturą fachową, a także kawiarnia lub restauracja, w której można odpocząć po intensywnym zwiedzaniu. Dla wielu gości takie przestrzenie są przedłużeniem wizyty w muzeum – miejscem, w którym można kontynuować rozmowę o sztuce, przejrzeć zakupione publikacje lub po prostu spojrzeć z dystansu na dopiero co obejrzane wystawy.
Albertina aktywnie wykorzystuje również narzędzia cyfrowe. Część zbiorów udostępniana jest w postaci wysokiej jakości reprodukcji online, co umożliwia badaczom i miłośnikom sztuki analizę dzieł niezależnie od miejsca zamieszkania. Strona internetowa muzeum oraz profile w mediach społecznościowych służą do informowania o aktualnych wystawach, wydarzeniach, programach edukacyjnych oraz projektach badawczych. Dzięki temu instytucja poszerza swój zasięg i buduje globalną społeczność odbiorców.
W wymiarze symbolicznym Albertina jest ważnym elementem tożsamości Wiednia jako metropolii kultury. Obok Opery Wiedeńskiej, Kunsthistorisches Museum czy Belwederu tworzy sieć instytucji, które definiują wizerunek miasta jako miejsca, w którym historia i nowoczesność przenikają się poprzez sztukę. Dla turystów wizyta w Albertinie bywa często jednym z kluczowych punktów programu, a dla mieszkańców – stałym odniesieniem w codziennym życiu kulturalnym.
Znaczenie Albertina Museum wykracza jednak poza granice Austrii. Dzięki międzynarodowym wystawom, wypożyczeniom dzieł oraz współpracy z czołowymi muzeami świata instytucja ta aktywnie uczestniczy w globalnym obiegu sztuki. Jej zbiory wielokrotnie prezentowano w prestiżowych galeriach w Europie, Ameryce i Azji, co umacnia pozycję Albertiny jako jednego z najważniejszych muzeów grafiki i sztuki nowoczesnej na świecie.
W ten sposób Albertina łączy funkcje skarbca dziedzictwa artystycznego, dynamicznego centrum wystawienniczego oraz przestrzeni dialogu między przeszłością a teraźniejszością. Dla odwiedzającego oznacza to spotkanie z ogromną różnorodnością form, stylów i epok, a także możliwość refleksji nad rolą sztuki w historii i w naszym codziennym doświadczeniu. Niezależnie od tego, czy interesuje nas renesansowy rysunek, impresjonistyczny pejzaż, awangardowa instalacja czy fotografia współczesna, w murach Albertiny znajdziemy coś, co poruszy wrażliwość i poszerzy horyzonty.
FAQ – najczęściej zadawane pytania o Albertina Museum
Gdzie dokładnie znajduje się Albertina Museum w Wiedniu?
Albertina Museum mieści się przy Albertinaplatz 1, w samym sercu Wiednia, tuż obok Opery Wiedeńskiej i kompleksu Hofburg. Z dworca głównego można łatwo dotrzeć metrem (linia U1 lub U4, stacja Karlsplatz) lub tramwajem kursującym po Ringstrasse. Wejście do muzeum prowadzi po szerokich schodach na taras wznoszący się nad placem, z którego roztacza się widok na centrum miasta i okoliczne zabytki.
Jakie najważniejsze dzieła sztuki można zobaczyć w Albertinie?
Albertina słynie przede wszystkim z kolekcji rysunków i grafik, wśród których znajdują się arcydzieła Albrechta Dürera, takie jak „Młody zając” i „Ręce modlące się”. Oprócz tego muzeum prezentuje dzieła impresjonistów i modernistów: Moneta, Degasa, Renoira, van Gogha, Cézanne’a czy Schielego. Zobaczyć można także prace Picassa, Matisse’a, Klee i Warhola, a kolekcję uzupełniają fotografie oraz rzeźby współczesnych artystów z Europy i Ameryki.
Czy w Albertinie znajdują się tylko dzieła na papierze?
Początkowo Albertina była znana głównie jako ogromny zbiór rysunków i grafik, jednak z czasem profil instytucji znacznie się poszerzył. Dziś muzeum prezentuje także bogatą kolekcję malarstwa nowoczesnego i współczesnego, fotografie, rzeźby oraz instalacje. W osobnych przestrzeniach można obejrzeć historyczne apartamenty pałacowe z oryginalnym wyposażeniem. Dzięki temu zwiedzający mają możliwość obcowania z różnymi mediami i epokami w obrębie jednego kompleksu.
Jak dużo czasu warto przeznaczyć na zwiedzanie Albertiny?
Minimalny czas, który pozwala zobaczyć najważniejsze zbiory, to około dwie do trzech godzin, jednak miłośnicy sztuki często spędzają w muzeum pół dnia, a nawet więcej. Duża liczba sal, zmieniające się wystawy czasowe i apartamenty pałacowe sprawiają, że oferta jest bardzo bogata. Dobrym rozwiązaniem jest wcześniejsze sprawdzenie aktualnych ekspozycji i zaplanowanie priorytetów, na przykład skoncentrowanie się na grafice, malarstwie impresjonistycznym lub kolekcji fotografii.
Czy Albertina jest odpowiednia dla rodzin z dziećmi?
Tak, Albertina aktywnie zaprasza rodziny z dziećmi, oferując programy edukacyjne, warsztaty plastyczne i specjalne oprowadzania dostosowane do młodszych odbiorców. Wiele wystaw przygotowuje materiały wyjaśniające w prosty sposób trudniejsze zagadnienia, a niektóre ekspozycje zawierają interaktywne elementy. Przestrzenie muzealne są przyjazne wózkom dziecięcym, dostępne są windy i miejsce na odpoczynek, co ułatwia komfortowe zwiedzanie z najmłodszymi.
Czy w muzeum można robić zdjęcia?
Zasady fotografowania w Albertinie mogą różnić się w zależności od wystawy i rodzaju eksponowanych dzieł. Zazwyczaj w częściach stałych dozwolone są zdjęcia bez lampy błyskowej, natomiast na niektórych wystawach czasowych obowiązuje zakaz fotografowania ze względu na prawa autorskie lub wymogi konserwatorskie. Przed rozpoczęciem zwiedzania warto sprawdzić aktualne informacje przy kasie lub na tablicach informacyjnych i respektować oznaczenia w salach ekspozycyjnych.
Czy Albertina organizuje wystawy czasowe?
Albertina jest znana z intensywnego programu wystaw czasowych, często poświęconych wielkim nazwiskom sztuki lub ważnym zjawiskom artystycznym. Regularnie przygotowywane są obszerne monografie Picassa, Moneta, Schielego czy Munchа, a także przekrojowe prezentacje kierunków, takich jak ekspresjonizm czy surrealizm. Wystawy te powstają we współpracy z wieloma muzeami na świecie, dzięki czemu odwiedzający mają okazję zobaczyć dzieła, które na co dzień znajdują się w odległych kolekcjach.
Jaką rolę Albertina odgrywa w badaniach nad sztuką?
Jako depozytariusz jednej z największych na świecie kolekcji rysunku i grafiki, Albertina jest kluczowym ośrodkiem badań nad historią sztuki europejskiej. Pracownicy naukowi opracowują katalogi dzieł, analizują techniki i materiały, prowadzą identyfikację autorstwa i badają kontekst historyczny. Muzeum współpracuje z uczelniami, konserwatorami i innymi instytucjami, organizując konferencje i publikując wyniki badań. Dzięki temu Albertina wpływa na kształtowanie współczesnej wiedzy o sztuce i jej dziedzictwie.
