Glyptoteket w Kopenhadze należy do najbardziej niezwykłych muzeów sztuki w Europie Północnej. Łączy w sobie charakter klasycznego zbioru rzeźb starożytnych, nowoczesnej galerii malarstwa i spokojnego, niemal świątynnego ogrodu zimowego pod szklaną kopułą. To miejsce, w którym sztuka śródziemnomorska, europejska nowoczesność i przemysłowa historia Danii splatają się w fascynującą opowieść o kolekcjonerstwie, estetyce i ambicjach epoki przełomu XIX i XX wieku.
Lokalizacja, architektura i geneza Glyptoteket
Ny Carlsberg Glyptotek znajduje się w samym sercu Kopenhagi, tuż obok Ogrodów Tivoli i w niewielkiej odległości od Ratusza Miejskiego. Jej adres – Dantes Plads 7 – nie jest przypadkowy: plac nazwany został na cześć Dantego, a muzeum od początku miało być swoistą świątynią sztuki, refleksji i humanistycznych wartości. Bliskość ścisłego centrum miasta sprawia, że Glyptoteket jest łatwo dostępna zarówno dla mieszkańców, jak i turystów, tworząc ważny punkt na mapie kulturalnej Danii.
Muzeum powstało z inicjatywy Carla Jacobsena, syna założyciela browaru Carlsberg. Carl Jacobsen był nie tylko przemysłowcem, ale także zapalonym kolekcjonerem sztuki i wyrafinowanym estetą. To właśnie jego nazwisko – oraz nazwa browaru – pojawiają się w oficjalnej nazwie instytucji: Ny Carlsberg Glyptotek. Słowo „glyptotek” wywodzi się z greki i oznacza „skarbiec rzeźb”, co doskonale oddaje pierwotny charakter kolekcji, skupionej głównie na rzeźbie starożytnej i nowożytnej.
Geneza muzeum sięga końca XIX wieku. Carl Jacobsen zaczynał jako prywatny kolekcjoner, wypełniając sztuką swój własny dom. Dość szybko okazało się jednak, że rozmiary kolekcji przerastają możliwości prywatnej rezydencji. Jacobsen, przekonany, że dzieła powinny służyć szerszej publiczności, zaczął planować powstanie muzeum. Pierwsza siedziba, ulokowana przy Gamle Carlsberg, powstała w latach 80. XIX wieku, ale i ona nie była w stanie pomieścić stale rosnącego zbioru. Ostatecznie zdecydowano się na budowę nowego, reprezentacyjnego gmachu w centrum Kopenhagi – właśnie tam, gdzie Ny Carlsberg Glyptotek funkcjonuje do dziś.
Główna część muzeum została zaprojektowana przez architekta Vilhelma Dahlera i otwarta dla publiczności w 1897 roku. Budynek cechuje się bogatą, historyzującą formą, odwołującą się do renesansu i klasycyzmu. Elewacje zdobią rzeźby, płaskorzeźby i dekoracyjne detale, które mają podkreślać artystyczny charakter miejsca. Z czasem kompleks był wielokrotnie rozbudowywany przez kolejnych architektów, w tym Hacketta W. Bindesbølla i kampanę Henninga Larsena, wprowadzających modernistyczne akcenty.
Jednym z najbardziej rozpoznawalnych elementów architektonicznych Glyptoteket jest ogród zimowy – przestronny, jasny dziedziniec przykryty szklaną kopułą. Otoczony klasycystycznymi arkadami, wypełniony palmami, egzotycznymi roślinami, fontanną i rzeźbami, tworzy niezwykły kontrast z północnym klimatem Danii. To nie tylko centralny punkt orientacyjny w labiryncie sal, ale także miejsce odpoczynku, kontemplacji i spotkań. Jacobsen celowo zaprojektował muzeum jako połączenie świątyni sztuki, ogrodu i miejskiej oazy, gdzie zmysłowe doświadczanie piękna ma niemal taką samą wartość jak nauka.
Ważnym aspektem powstania Glyptoteket jest jej ścisły związek z historią browaru Carlsberg i rozwojem duńskiego przemysłu. Zyski z produkcji piwa stały się podstawą finansową przedsięwzięcia, a filantropia Jacobsena doprowadziła do powstania jednej z najważniejszych instytucji muzealnych Skandynawii. Muzeum do dziś jest powiązane z fundacją Carlsberg, co pozwala na utrzymanie, rozwój kolekcji i ambitne programy badawcze.
Synergia pomiędzy działalnością gospodarczą a mecenatem sztuki jest w przypadku Glyptoteket szczególnie widoczna. To przykład tego, jak prywatna pasja kolekcjonerska, wsparta środkami finansowymi wielkiego przedsiębiorstwa, może przełożyć się na powstanie miejsca o ogromnym znaczeniu dla dziedzictwa kulturowego. Z czasem muzeum stało się instytucją publiczną, ale duch założyciela, nastawiony na edukację, udostępnianie sztuki i kształtowanie gustu społecznego, pozostaje wyczuwalny w sposobie prowadzenia kolekcji i ekspozycji.
Kolekcje starożytne: Egipt, Grecja, Rzym i Bliski Wschód
Najbardziej charakterystyczną część zbiorów Glyptoteket stanowi imponująca kolekcja sztuki starożytnej. To właśnie od rzeźb i artefaktów z basenu Morza Śródziemnego rozpoczęła się pasja Carl Jacobsena. Do dziś dział starożytności uchodzi za jeden z najbogatszych i najlepiej opracowanych w Europie Północnej, przyciągając zarówno naukowców, jak i miłośników historii kultury.
Sekcja egipska jest jedną z największych poza samym Egiptem w kontekście krajów nordyckich. Zawiera ponad tysiąc obiektów, w tym sarkofagi, mumie, posągi bóstw, steli grobowych oraz przedmiotów użytkowych. W salach poświęconych starożytnemu Egiptowi można zobaczyć zarówno monumentalne rzeźby faraonów, jak i drobne figurki grobowe uszebti, amulety czy fragmenty papirusów. Szczególne wrażenie robią realistyczne kartonażowe maski, które, dzięki barwnym pigmentom, pozwalają wyobrazić sobie wygląd ludzi sprzed tysięcy lat. Muzeum stara się prezentować te przedmioty nie tylko jako egzotyczne skarby, ale również jako elementy większej opowieści o wierzeniach, kulcie zmarłych i codzienności nad Nilem.
Kolekcja grecka koncentruje się na rzeźbie, ceramice malowanej i drobnych artefaktach. Widz może prześledzić rozwój sztuki od okresu archaicznego, przez klasyczny, aż po hellenistyczny. Wśród najważniejszych eksponatów znajdują się marmurowe głowy i posągi bóstw oraz atletów, które ukazują przejście od sztywnej, schematycznej formy do pełnego harmonii i ruchu ideału klasycznego. W salach Glyptoteket łatwo dostrzec, jak Grecy eksperymentowali z przedstawieniem ciała w ruchu, jak rozwijała się technika kontrapostu i jak zmieniały się wyobrażenia o pięknie. Kolekcja greckiej ceramiki – od czarnofigurowej po czerwonofigurową – stanowi cenne świadectwo mitologii, obyczajów i stylu życia polis. Każdy wazon opowiada inną historię: sceny z sympozjonów, przedstawienia Heraklesa czy Ateny, wyobrażenia igrzysk i bitew.
Zbiory rzymskie należą do najbardziej spektakularnych części muzeum. Szczególne miejsce zajmują portrety rzymskie, będące jednym z największych i najważniejszych zespołów tego typu na świecie. Realistyczne (i często bezlitosne) przedstawienia cesarzy, arystokratów i wyzwoleńców pokazują fascynującą rzymską obsesję na punkcie indywidualności i pamięci. Zobaczyć można portrety cesarzy takich jak August, Trajan czy Hadrian, ale również wizerunki anonimowych obywateli, którzy w ten sposób chcieli utrwalić swój status społeczny. Rzymskie rzeźby w Glyptoteket to nie tylko kopie greckich oryginałów, ale także dzieła w pełni autonomiczne, ucieleśniające rzymski pragmatyzm i smak do przepychu.
Na uwagę zasługuje także dział poświęcony sztuce etruskiej oraz materiałom z obszaru starożytnego Bliskiego Wschodu. Choć mniejsze, te kolekcje uzupełniają obraz kulturowego bogactwa śródziemnomorskiego kręgu cywilizacyjnego. Etruskie urny grobowe, naczynia i biżuteria ukazują odmienny, bardziej ekspresyjny styl, a jednocześnie wskazują na ścisłe powiązania z Grekami i Rzymianami. Artefakty z obszaru dzisiejszego Iraku, Syrii czy Iranu – pieczęcie cylindryczne, rzeźby i reliefy – poszerzają perspektywę o wczesne cywilizacje Mezopotamii i Persji.
Istotną częścią misji Glyptoteket jest prezentowanie starożytności nie jako statycznej, zamkniętej epoki, ale jako dynamicznego dziedzictwa, które wciąż oddziałuje na współczesną wyobraźnię. Wystawy są tak aranżowane, aby akcentować dialog pomiędzy różnymi kulturami: Egiptem, Grecją, Rzymem i Bliskim Wschodem. Podkreśla się wymianę handlową, przepływ idei, inspiracje religijne i artystyczne. Dzięki temu wizyty w galerii starożytnej nie sprowadzają się do prostego oglądania „starych kamieni”, lecz stają się podróżą po sieci połączeń, która ukształtowała fundamenty współczesnej Europy.
Nad kolekcją starożytną pracuje zespół naukowców, konserwatorów i kuratorów. Muzeum organizuje projekty badawcze, współpracuje z uniwersytetami i innymi instytucjami, prowadzi też publikacje naukowe. Dzięki szczegółowym badaniom archeologicznym, analizom materiałów i nowoczesnym technologiom możliwe jest coraz dokładniejsze odczytywanie kontekstu powstania i funkcjonowania poszczególnych dzieł. To sprawia, że Glyptoteket pełni ważną rolę nie tylko jako miejsce ekspozycji, ale również jako ośrodek naukowy, kształtujący wiedzę o starożytnym świecie.
Sztuka XIX i początku XX wieku: od romantyzmu do modernizmu
Choć nazwa muzeum sugeruje dominację rzeźby, Ny Carlsberg Glyptotek słynie także z wyjątkowej kolekcji malarstwa i rzeźby nowożytnej, szczególnie z przełomu XIX i XX wieku. Ten dział ukazuje, jak europejska sztuka przechodziła od akademickiego klasycyzmu i romantyzmu do odważnych eksperymentów impresjonistów, symbolistów i wczesnych modernistów. W przestronnych, znakomicie doświetlonych salach można prześledzić drogę, jaką przeszło europejskie malarstwo w ciągu zaledwie kilkudziesięciu lat, przechodząc od realistycznego opisu świata do coraz bardziej subiektywnej i emocjonalnej wizji rzeczywistości.
Szczególne miejsce w kolekcji zajmują dzieła sztuki francuskiej. Carl Jacobsen fascynował się francuskimi artystami XIX wieku, co doprowadziło do powstania jednego z najcenniejszych zbiorów impresjonistów i postimpresjonistów w Europie Północnej. Można tu podziwiać prace takich twórców jak Edgar Degas, Paul Gauguin, Édouard Manet, Claude Monet czy Auguste Renoir. Obrazy te ukazują rewolucję w sposobie postrzegania koloru, światła i kompozycji. Zamiast akademickiego wykończenia widzimy szybkie, wibrujące pociągnięcia pędzla; zamiast historycznych scen – codzienne życie ulic Paryża, kawiarni, teatrów, wybrzeży Normandii.
Muzeum słynie szczególnie z bogatego zbioru prac Edgara Degasa. W salach Glyptoteket można zobaczyć nie tylko jego obrazy, ale także rzeźby i rysunki. Degas ukazuje tancerki baletowe, sceny z wyścigów końskich, postaci uchwycone w momentach zmęczenia i skupienia. Rzeźby z brązu, takie jak słynna tancerka, pozwalają obserwować, w jaki sposób artysta eksperymentował z formą przestrzenną i ruchem. W połączeniu z malarstwem umożliwia to pełniejsze zrozumienie jego warsztatu i wizji artystycznej.
Osobne miejsce zajmuje sztuka duńska i skandynawska. Glyptoteket prezentuje prace czołowych malarzy Złotego Wieku w Danii, takich jak Christoffer Wilhelm Eckersberg, Christen Købke czy P.C. Skovgaard. Ich pejzaże, sceny miejskie i portrety ukazują narodziny nowoczesnej tożsamości duńskiej, osadzonej w realistycznym, ale subtelnie idealizującym spojrzeniu na naturę i społeczeństwo. W ich twórczości zauważalne są wpływy klasycyzmu i realizmu, ale również swoista miękkość światła i melancholia Północy.
W kolekcji nie mogło zabraknąć rzeźby nowożytnej, którą Jacobsen cenił szczególnie. Wśród najważniejszych twórców obecnych w zbiorach należy wymienić Auguste’a Rodina. Jego ekspresyjne, dynamiczne formy – pełne napięcia mięśnie, dramatyczne gesty, chropowata faktura – kontrastują z gładkim pięknem klasycznej rzeźby grecko-rzymskiej. W Glyptoteket można zobaczyć prace takie jak „Myśliciel” czy „Mieszczanie z Calais” (w wersjach lub odlewach), które ilustrują nowoczesne podejście do ludzkiego ciała, psychologii i cierpienia. Rodin przełamał kanony akademickie, otwierając drogę ku rzeźbie XX wieku.
Interesującą część kolekcji stanowią również dzieła symbolistów i artystów związanych ze sztuką secesyjną. Ich malarstwo i rzeźba odzwierciedlają klimat fin de siècle – czas fascynacji podświadomością, snem, erotyką i śmiercią. Miękkie linie, ornamentalne kompozycje i zmysłowe formy tworzą odmienny świat, oddalony od racjonalizmu i realizmu. W zestawieniu z impresjonizmem i naturalizmem pozwala to zobaczyć, jak bogate i zróżnicowane było pole poszukiwań artystycznych przełomu wieków.
Glyptoteket kładzie duży nacisk na sposób prezentacji swojej kolekcji malarstwa i rzeźby nowożytnej. Zamiast ciasnego wieszania obrazów, charakterystycznego dla XIX-wiecznych salonów, preferuje się przestronne aranżacje, umożliwiające widzowi spokojną kontemplację dzieł. Starannie dobrane kolory ścian, oświetlenie i rozmieszczenie rzeźb sprawiają, że każdy obraz ma swoją przestrzeń oddechu, a zarazem wchodzi w dialog z sąsiadującymi pracami. Często zestawia się dzieła artystów różnych narodowości, aby pokazać przenikanie wpływów i wspólne kierunki rozwoju.
Współcześnie muzeum rozwija również działania edukacyjne związane z kolekcją XIX i XX wieku. Organizowane są wykłady, oprowadzania tematyczne, warsztaty dla dzieci i młodzieży, a także projekty skierowane do studentów historii sztuki i kierunków artystycznych. Dzięki temu Glyptoteket staje się nie tylko miejscem biernej kontemplacji, ale również przestrzenią aktywnego uczenia się, zadawania pytań o rolę sztuki w społeczeństwie oraz o to, w jaki sposób dawne dzieła mogą mówić do współczesnej wrażliwości.
Zwiedzanie, atmosfera i znaczenie Glyptoteket dla kultury
Doświadczenie Glyptoteket wykracza poza proste oglądanie dzieł sztuki. Już samo wejście do budynku jest rodzajem rytuału: przekroczenie monumentalnych drzwi, przejście przez hol, wyłonienie się w przestrzeni ogrodu zimowego. Ten pełen zieleni i światła dziedziniec jest jak serce muzeum, z którego rozchodzą się promieniście kolejne galerie. Wiele osób zaczyna zwiedzanie właśnie tutaj, zatrzymując się na chwilę przy fontannie, siadając na ławce w cieniu palm i pozwalając oczom przyzwyczaić się do harmonijnego współistnienia natury i sztuki.
Trasa przez muzeum może przybierać różne formy, w zależności od zainteresowań odwiedzającego. Jedni wybierają klasyczną ścieżkę od starożytnego Egiptu, przez Grecję i Rzym, aż po nowoczesność. Inni koncentrują się na konkretnych epokach lub artystach. Muzeum przygotowuje też tematyczne ścieżki zwiedzania, np. poświęcone wizerunkom kobiet w sztuce, przedstawieniom ciała, motywom religijnym czy relacjom między człowiekiem a naturą. Dzięki temu nawet ci, którzy wracają do Glyptoteket po raz kolejny, mogą odkrywać znane sale na nowo, z innej perspektywy interpretacyjnej.
Wyjątkowy charakter ma kontakt z rzeźbą w tym muzeum. W przeciwieństwie do wielu współczesnych galerii, gdzie dzieła zabezpieczone są licznymi barierkami i szybami, w Glyptoteket rzeźby często stoją stosunkowo blisko widza, na niewysokich postumentach. Można obejść je dookoła, zbliżyć się na tyle, by dostrzec ślady narzędzi, delikatne pęknięcia marmuru, subtelne modelowanie mięśni czy fałdów szat. Taki rodzaj ekspozycji wzmacnia wrażenie obcowania z żywą materią, z przedmiotami, które noszą na sobie ślady historii, w tym także upływu czasu i konserwatorskich interwencji.
Istotnym elementem wizyty w Glyptoteket jest również możliwość wypoczynku w przestrzeni muzealnej. Kawiarnia ulokowana przy ogrodzie zimowym pozwala delektować się kawą lub lekkim posiłkiem w otoczeniu rzeźb i zieleni. To miejsce, w którym kontemplacja sztuki łączy się z doświadczeniem spokojnej, niemal medytacyjnej atmosfery. Wiele osób spędza w muzeum kilka godzin, przeplatając zwiedzanie krótkimi przerwami na refleksję i rozmowę.
Dla duńskiej kultury Glyptoteket ma wymiar symboliczny. Jest jednym z najważniejszych przykładów mecenatu prywatnego, który przyczynił się do powstania instytucji publicznej o międzynarodowym znaczeniu. Równocześnie odzwierciedla otwartość duńskiego społeczeństwa na wpływy z zewnątrz. Choć kolekcje skupiają się w dużej mierze na sztuce śródziemnomorskiej i francuskiej, muzeum jest dumą narodową i stałym punktem odniesienia dla debaty o roli sztuki, dziedzictwa i tożsamości.
Glyptoteket odgrywa także ważną rolę w życiu codziennym mieszkańców Kopenhagi. Dla wielu jest to miejsce spotkań, romantycznych spacerów, rodzinnych wyjść w weekend, a także przestrzeń pracy – nie brakuje tu osób siedzących z notesem czy laptopem, szkicujących rzeźby lub piszących teksty naukowe i literackie. Muzeum stara się odpowiadać na te różne potrzeby, organizując wydarzenia takie jak koncerty kameralne, wieczorne oprowadzania przy świecach, projekcje filmowe czy dialogi między sztuką a teatrem.
W ostatnich dekadach Glyptoteket konsekwentnie modernizuje swoje zaplecze, nie tracąc przy tym historycznego charakteru. Wprowadzane są nowe technologie wystawiennicze, audioprzewodniki, multimedia oraz programy cyfrowe, które pozwalają zwiedzającym zagłębić się w kontekst dzieł. Jednocześnie dba się o to, by nadmiar ekranów nie zakłócał bezpośredniego, zmysłowego kontaktu z obiektami. To subtelna równowaga między tradycją muzealnictwa a wymaganiami współczesnej publiczności.
Znaczenie Glyptoteket wykracza poza granice Danii. Muzeum bierze udział w międzynarodowych projektach badawczych, wypożycza dzieła na ważne wystawy czasowe w innych krajach i samo gości wystawy przygotowywane we współpracy z instytucjami z całego świata. Dzięki temu Kopenhaga staje się jednym z głównych punktów na mapie międzynarodowej wymiany kulturalnej, a Ny Carlsberg Glyptotek działa jako ambasador duńskiej tradycji mecenatu i troski o dziedzictwo.
Jednym z wyzwań, z jakimi mierzy się współczesne muzeum, jest refleksja nad pochodzeniem zbiorów, zwłaszcza starożytnych. Glyptoteket – podobnie jak inne instytucje powstałe w XIX wieku – uczestniczy w dyskusji na temat etycznego kolekcjonerstwa, potencjalnych zwrotów dzieł i przejrzystości dokumentacji. Muzeum prowadzi badania proweniencji, analizuje drogi, jakimi poszczególne obiekty trafiły do kolekcji, i stara się prezentować te informacje publicznie. To dowód zmieniającego się podejścia do roli instytucji muzealnej: od skarbca narodowego do odpowiedzialnego partnera w globalnym dialogu o dziedzictwie kulturowym.
Glyptoteket jest także inspiracją dla artystów współczesnych. Wielu z nich odwiedza muzeum, aby studiować dawną rzeźbę i malarstwo, szukając w nich punktów odniesienia dla własnych poszukiwań. Część projektów wystawienniczych polega na zestawianiu dzieł klasycznych z realizacjami twórców aktualnych, co pozwala pokazać, jak idee i formy wędrują przez wieki. W ten sposób muzeum unika roli zamkniętego archiwum i pozostaje żywą przestrzenią dialogu między przeszłością a teraźniejszością.
W pamięci wielu odwiedzających Glyptoteket pozostaje jako miejsce szczególnego spokoju, w którym można schronić się przed zgiełkiem miasta. Spacer między posągami, obrazami i roślinami, przechodzenie z jasnych, rozświetlonych sal do bardziej kameralnych galerii, odkrywanie niespodziewanych widoków zza kolejnych arkad – wszystko to tworzy wrażenie podróży w czasie i przestrzeni. To muzeum, w którym historia sztuki nie jest suchym ciągiem dat, lecz żywą opowieścią, opowiedzianą za pomocą kamienia, brązu, płótna i światła.
FAQ
Gdzie dokładnie znajduje się Glyptoteket i jak najlepiej tam dojechać?
Ny Carlsberg Glyptotek znajduje się w centrum Kopenhagi, pod adresem Dantes Plads 7, tuż obok słynnych Ogrodów Tivoli i w pobliżu Ratusza Miejskiego. Z głównego dworca kolejowego wystarczy kilka minut pieszo, co czyni muzeum łatwo dostępnym dla przyjezdnych. Dojazd możliwy jest również licznymi liniami autobusowymi i rowerem – w okolicy znajdują się stojaki oraz ścieżki rowerowe. Bliskość innych atrakcji turystycznych sprawia, że Glyptoteket można wygodnie włączyć w plan zwiedzania centrum miasta.
Co oznacza nazwa Ny Carlsberg Glyptotek?
Nazwa muzeum łączy kilka istotnych wątków. „Ny Carlsberg” odnosi się do nowej części browaru Carlsberg, prowadzonej przez Carla Jacobsena, kolekcjonera i fundatora muzeum. To właśnie z zysków browarniczych sfinansowano powstanie instytucji. Słowo „Glyptotek” pochodzi z greckiego „glyphein” – rzeźbić – oraz „théke” – skarbiec. Oznacza więc „skarbiec rzeźb”, co podkreśla pierwotne ukierunkowanie zbiorów na rzeźbę starożytną i nowożytną. Nazwa doskonale oddaje ideę połączenia prywatnego mecenatu z pasją kolekcjonerską.
Jakie najważniejsze dzieła sztuki można zobaczyć w Glyptoteket?
Muzeum słynie z bogatej kolekcji rzeźby starożytnej, w tym wybitnych portretów rzymskich cesarzy i arystokratów, marmurowych posągów greckich bóstw oraz egipskich sarkofagów i masek grobowych. W części nowożytnej na szczególną uwagę zasługują obrazy francuskich impresjonistów i postimpresjonistów – Degasa, Moneta, Renoira czy Gauguina – oraz rzeźby Auguste’a Rodina, które pokazują przełom w myśleniu o formie i ekspresji. Do tego dochodzą arcydzieła duńskiego Złotego Wieku, tworząc niezwykle różnorodną i spójną kolekcję.
Czy Glyptoteket jest odpowiednie dla dzieci i osób niebędących ekspertami w sztuce?
Muzeum zostało zaprojektowane tak, aby było przyjazne również dla osób bez specjalistycznej wiedzy z historii sztuki. Jasne opisy, przystępne teksty towarzyszące ekspozycjom oraz audioprzewodniki pomagają zrozumieć kontekst dzieł. Dla dzieci przygotowywane są warsztaty, interaktywne zadania oraz rodzinne trasy zwiedzania, które zachęcają do aktywnego odkrywania zbiorów. Ogród zimowy i obecność licznych ław sprzyjają odpoczynkowi, dzięki czemu nawet dłuższa wizyta nie jest męcząca. To miejsce, w którym każdy, niezależnie od wieku, może znaleźć coś inspirującego.
Czym wyróżnia się atmosfera Glyptoteket na tle innych muzeów?
Atmosfera Glyptoteket wynika z harmonijnego połączenia sztuki, architektury i natury. Centralny ogród zimowy pod szklaną kopułą, pełen palm i rzeźb, tworzy wrażenie śródziemnomorskiej oazy w sercu Kopenhagi. Rozmieszczenie sal sprzyja spokojnemu zwiedzaniu, a bliski kontakt z rzeźbami pozwala na wyjątkowo intensywne doświadczenie sztuki. W przeciwieństwie do zatłoczonych galerii metropolii, Glyptoteket oferuje przestrzeń ciszy i refleksji, w której można zatrzymać się przy pojedynczym dziele na dłużej. To właśnie ten spokój i elegancja sprawiają, że wielu odwiedzających chce tu wracać.
